Ո՞վ չգիտեր Բագուն Թևոսի Ստեփանին: Նա չէր սիրում ծույլերին, ուրիշի հաշվին ապրողներին:
1930 թվականին հայրս մտել էր Գորիս գյուղի կոլտնտեսության մեջ: Նա էր խնամում ծխախոտի ցանքսերը և այդ տարի հաջող բերք ստացավ: Մինչ այդ նա գյուղի «Բատրակկոմն էր»: Ամեն ճշմարիտ գործ նա աշխատում էր որոշել բատրակի օգտին:
Ակսելը հայրիկին ասում էր մոտավորապես այսպես.
-Ապա՛, կոլեկտիվացումը մեծ ու բարի գործ է: Գյուղացին միայն կոլեկտիվացումով կփրկվի աղքատությունից: Մեր գյուղացին ամբողջ տարին տանջվում է մի քանի փութ ցորեն, ձեթ ու պանիր վաստակելու համար: Պետք է կոլխոզ ստեղծել, որ, ինչպես ասում են, «գեղ կանգնի, գերան կոտրի»: Դա հենց մեր գյուղացու այսօրվա համար է ասված: Եթե գյուղի աշխատավորությունը հավաքվի մի տնտեսության մեջ, կոլեկտիվ կերպով մշակի հողը, տավար պահի, ապա լավ կապրի: Միայն պետք է շատ զգույշ լինել: Պետք է կոլեկտիվ տնտեսություն կազմել մտածված, խելքով, համաձայնությամբ ու լրիվ հավատքով: Եթե մեկը, երկուսը չեն հասկանում, ոչինչ, գործով պիտի ապացուցել, որ կոլեկտիվը օգուտ է, բռնություն երբեք չպետք է գործադրել: Ախր մենք շատ աղքատ գյուղեր ունենք: Կգա մի ժամանակ, երբ մեր գյուղը կդառնա կոլեկտիվ տնտեսություն: Անհատ գյուղացին այլևս չի կարող իր տնտեսությունը վարել, այդքան ուժ նա չունի…
Ակսելը ակտիվ աշխատանք էր տանում գյուղում՝ կոլեկտիվացման օգտին: Նա մի քանի ժողով կազմակերպեց Երիշենում, Գորիս գյուղում և այլ տեղեր, գյուղացիներին բացատրեց կոլխոզի նշանակության մասին: Ցայտուն օրինակներով Ակսելը ապացուցում էր այն մեծ օգուտը, որ կստանա գյուղացին, եթե կոլեկտիվ տնտեսություն կազմակերպի:
Մեկը մյուսի հետևից անցնում էին դառնագույն տարիները:
